Տեխնոլոգիական դրախտ

Հազար ինըհարյուր երեսուներկու թիվն  էր, հիշում եմ ինչպես երեկ։ Գյուղացի Կարապետը, մեկ գլխուղ պանիր ճամպրուկի մեջ, ուղերդվում էր Քաջարան գյուղից դեպի Երեվան, վերոհիշյալ պանիրը վաճառելու նպատակով, այսպես կոշված փակ շուկա սիծի սուպերմարկետում։ Վերոհիշյալ սուպերմարկետը  նվեր էր հայ ազգին Աստծո կողմից, սակայն մեր պատմությունը Կարապետի մասին է և ոչ թե վաճառատան։ Երեկո էր արդեն Երբ Կարապետը հասավ քաղաք, և պանիրը այդ օրը վաճառել չէր ստացվի, այդ իսկ պատճառով  նա որոշեց ուղեվորվել դեպի իր քրոջ Սիլվայի բնակարանը և գիշերը անցկացնել այնտեղ։ Սիլվան նրան ընդունեց ջերմ և գրկաբաց ոմանք կասեին նույնիսկ շատ գրկաբաց սակայն  դժվար է դատել Երեվանյան բարքերը։ Կարապետը հիացած էր Սիլվաի բնակարանի նոր մոմերով, քանզի նրանք գտնվում էին ապակե կաղապարի մեջ և կրակ չէին պահանջու այրվելու համար, այլ փոխարենը այրվում էին ինչպես կարապէտը հետագայում նկարագրեց համագյուղացիներին "պատը կըմըշտելով"։ Հաջորդ օրը, վերադառնալով սիծծիից , Կարապետը , որը արդեն վաճառել էր պանիրը, մոտեցավ Սիլվաի գրկաբաց գրկին, և հայտնեց իր հետաքրքրությունը այդ հիանալի կմշտիշների մասին։ Սիլվան իր հերթին պատասխանեց Կարապետին որ կմշտիշները վաճառվում էն "Ոլոր-Մոլոր" - խանութում որը գտնվում է Սարյան փողոցում։ Եվ ահա եքստազի հասած Կարապէտը մասաամբ Սիլվիաի գրկից, բայց հիմնականում նորագույնս տեխնոլոգիաների մասին մտքից, ուղղորդվեց դեպի Սարյան փոգհոցի "Ոլոր-Մոլոր" Խանութի ուղղությամբ։ Ճանապարհին նա մտածում էր որ եթե այսպես գնա, մի գուցէ, մի գուցէ մի օր, շատ հեռու հեռավոր ապագայում, հնարաոր կլինի կմշտելով ոչ միայն լույսը վառել, այլ նաև դռներ բացել, պատուհան, կամ Երդիկ բացել, կամ նվաճել կնոջ սիրտը, իվերջո Կարապետը արդեն հասուն տղամարդ էր և շատ լավ գիտեր որ երջանկությունը հասարակ բաների մեջ է։ Տարված այս մտքերով նա հասնավ վերոհիշյալ խանութը և պանրց վաստակած ամբողջ գումարին գնեց կմշտիշներ։

Երեկոյան, երբ Կարապետը արդեն հասել էր գյուղ, նա հավաքեց համագյուգացիներին իր ճաշասենյակում։ Կարապետը արդեն հասցրել էր ամրեցնել կմշտիչներից մեկը պատին օգտագործելով Օհան պապի ռեցեպտով պատրաստված սոսինձը, որը հինականում բախկացած էր աթարից և հավի ձվի դեղնուցից։ Նա դրեց մեկ մոմ սեղանին և խնդրեց որ Աշոտիկը, իր կրտսեր որդին, պատը կըմշտի։ ՈԻղիղ երեք րոպէ լռություն էր տիրում, սակայն ոչինչ չփոխվեց սենյակում, Կարապետը խնդրեց Աշոտիկին որ նա նորից  պատը կըմշտի, սակայն ավաղ, կրկին ոչինչ։
Երբ Կարապետը հասկացավ որ ոչինչ չի ստացվի, նա երկու ձեռգով բռնեց իր գլուխը, ենկավ ծնկների վրա և նայելով առաստաղին Բղավեց․
- ՏԵՐՏ ԹԱՂԵՄ ԳԻՏՈՒԹՅՈՒ՜Ն, ԵՎ ՍԻԼՎԱԻ ԳՐԿԱԲԱՑ ԳԻՐԿ՝։




sent by my droid

Անառակ Ոորդու Վերադարշձը՝։

Կարելի էր իհարկե այս գլուխը սկսել մի այլ կերպ, ներկայացնել ըթերցողին մի գեղեցիկ լիրիկական ընկրկուման, սակայն այս ամենը պոետների եվ պոետուհիների գործն է, իսկ ձեր խոնարհ ծառան ընհամենը մի անգրագետ փայտահատ է, որ փորձում է գլուխներ և պոչեր անել այս թշվառ, անտեր դաշտերում։ Այո գիտեմ գիտեմ արդեն անցել է երեք տարի վերջին գրառումից, և շատ ու շատ ջուր է հոսել Արաքս գետի աջ ափի մոտ գտնվող, մեր բոլորի կողմից սիրված եվ հարկված մի բարգավաճ դեպուտատի, ցեմենտի գործարանի կողքով։ Շատ ու շատ բաներ են փոխվել այս երեք տարիների ընդացքում, ինչպես հայրենիքում, այնպես ել վայրի ևրոպաներում՝ այն ծառը որ տնկվել էր 2008 թվականի Նոյեմբերի 18-ին պարզվեց որ ընդհամենը պետռուշկա էր, Թումանյան/Փարպեցի խաչմերուկում գտնող լահմաջոյանոցը, որը ուշ գիշերներով հագեցնում էր ալկոհոլաին գոլորշիների ազդեցության տակ գտնվող Երեվանցիների ստամոքսաին պահանջները այլեվս չի գործում փոխարենը վերը նշված Երեվանցիները վերը նշված գոլորշիների ազդեցության տակ, վերը նշված ժամերին, վերը նշված վայրում կարող էն գնել կանացի պայուսակ։ Ցավալի է չէ՞, ոչ, ցավալին դա չէ՝, ցավալին այն է որ ոչ ոճրագործությունից առաջ, ոչ ոճրագործությունից հետո, և ոչ էլ ընտրությունների ժամանակ, Երեվանում չհայտնվեցին ակտիվիստ երիտասարդներ որոնք կկրեին
" Թումանյան/Փարպեցի լահմաջոյանոց" գրառմամբ վերնաշապիկներ, ոչ էլ առջեվում ինչ որ միծինգ կազմակերպեցին, ցավալին այն է վոր ես մինչ այս օրս

սպասում էմ "100 000 ևրոին համարժեք ևրո" դրամական փոխանցմանը, իսկական հայ տղու հիմնական դրույթների բ․ կետի իրագործման համար, ինչ եղան մեծն Հայ բարերարները, զուր է միթէ Կուտուզովի անվան փողոցը անվանափոխվել Գյուլբեկյանի անվան փողոցի՞։ 

ԵՎ վերջում կցանկանաի հայցել ձեր ներողամտությանը երեք տարի բացակաելու համար, և խոստանալ այքան երկար չբացակաել․

Օ՜ Հայրենիք, Դառնու անուշ։

Երկարատև ընդմիջումից հետո ես, ձեր բոլորի կողմից սիրված (և շատերի կողմից բառիս բուն իմաստով), մեծն Գերմանագետը, վերադարձա։ Եվ այսպես սկսենք մեր պատմությունը։
Երեկո էր, մի չքնաղ երեկո, աստղերը զարդարել էին երկինքը և չկար քամու նույնիսկ նշույլ, և քանզի օրը կիրակի էր( ստամորսում կես կիլոգրամ խորոված, ուղեղում երեք շիշ սպիտակ գարեջուր և ոտքերի տակ հեծանիվ) Գերմանագետը դանդաղ ճոճվելով վերադառնում էր դեպի իր բնակարանը։
Արագ ընթացող հեծանիվի ետեվից վառվեցին լույսեր եվ զգացվում էր որ այդ լույսերը պատկանում են մի վոչ պակաս արագությամբ ընդացող մեքենայի։ Հեծանվորդը, փորձեց ճանապարհ տալ մեքենաին, սակայն մեքենան անցնելոն նրան կանգ առավ և մեքենայի միջից երեևաց մի միջին կառուցվածքի տղամարդ և տղամարդավարի կառուցված կին։ Մոտենալով հեծանվորդին նրանք ցույց տվեցին իրենք "ուդոները" - այո այո , դուք չէք սխալվում այս զուքը ոչ թէ դուրովի անվան կրկեսից էր փախել, այլ բավարիաի կենտրոնական անտառի ոստիկանության ներկայացուցիչնորն էին։ Եվ որնե՞ այս պատմության իմաստը, դուք կհարցնեք գերմանագեռին, նա կպատասխանի։ Պարզվում է որ ոստիկան կենդանակերպի ներկայացուցիչը անկախ բանկավայրից (լինի դա Աֆրիկա, Գերմանիա թէ Հայաստան) աչքի է ընկնում նույն կենդանական հատկություններով։
դրանք են՝

ա․ հանդիպման հենց առաջի վայրկյանից նրանք փորձում են գտնել ձեր վրա կեղտ, կամ ոնցոր ասում էին մեր պապէրը, ձեր աչքի վերևի ունքն են ուզում գտնել։

բ․ Բութ են, և չգիտես ինչի մտածում են որ դու նրանցից էլ բութ ես։

գ․ դիմում են սադրանքների, փորձելով գրգռել քեզ և ստիպել որ դու սխալվես։


սականին ճիշտ պահելաձևի դեպքում նրանք, հեռանում են։ Հարկաոր է լինել, հումորով, նաել ուղիղ նրանց աչքերի մեջ , եվ ցույց տալ նրանց իրենց տեղը, ինչես ասում էին մեր պապերը, ամեն շուն պիտի իմանա իր տեղը։

Իսկական Հայ տղու Հիմնական Դրույթները

Դեռ վաղուց, շատ-շատ վաղուց, երբ դեռ հայ հողը չէր զգացել իր վրա վայրի ցեղերի ծանրությունը, մեր պապաերը որոշեցին մի հանրահավաք կազմակերպել, ավելի ճիշտ ասած սկզբից որոշեցին հորինել հանրահավաք հասկացությունը, և այնուհետև որոշեցին փորձարկել և ստուգել թէ արդյոք իմաստ ունի նրանց նորարարությունը թե ոչ: Առաոտ էր, Արարատյան դաշտի լուսապայծառ առավոտներից մեկը, սակայն քանզի այդ ժամանակ Ռաֆֆին դեռ չէր հասցրել գրել իր հանրահայտ Սամվել վեպը, ես չեմ ասի արեևի ճերմակափառ շողերի մասին որոնք լուսավորում էին Արարատի գագաթը նամանեցնելով այն ամոթխած հառսի սքողի <քանզի այդ ժամանակ հառսերը սքող էլ չունեին և ստիպված ամաչելուց օգտագործում էին ջայլամ մեթոդը, սակայն դա արդեն ուրիշ պատմվածք է> և այսպես, քառասուն ալեհեր ծերունի կանգնած դաշտի մեջտեղում գլուխ էին կոտռում թե ինչ պիտի լինի իրենց առաջ հանրահավաքի հիմնական թեման, նրանցից ոմանք առաջարկում էին բողոքել կառավարության դեմ, մյուսները հակառակվում էին պատճառաբանելով, որ չի կարելի բողոքել նենց բանի դեմ ինչ դեռ չէս հորինել: Երկար բարակ բանավեճներից հետո նրանք որոշեցին հորինել կոնսենսուս բառը , և գալ ընդհանուր կոնսենսուսի: Թեման ընտրված էր, և այդ թեման էր` Իսկական Հայ տղու Հիմնական Դրույթները: Սերոբ պապը առաջարկեց որպես առաջի դրույք ընտրել գնդբգնդբ , սակայն Վանո պապը ակնարկեց ասելով, որ նրանք դեռ չէն հորինել գնդբգնդբ: Երկար բարակ չտանջեմ հարգարժան ընթերցողնէրիս և ասեմ որ ըդհանուր հայտարաը եղավ հետեվյալը`

Ա. Իսկական Հայ տղեն պիտի իր կյանքում ծառ տնկի:

Բ. Իսկական Հայ տղեն պիտի իր կյանքում տուն կառուցի:

Գ. Իսկական Հայ տղեն պիտի իր կյանքում տղա ունենա :

Դ. Ա, Բ, և Գ կետերը պետք է անպայման կատա կատարվեն արտասահմանում:




Ծառը տնկել եմ, Խնդրում եմ AGBU կազմակերպությանը (որը նույնպես մեր պապերի հանճար մտքի թռիչքի արդյունքն էր) տրամադրել ինձ 100 000 ևրոին համարժեք ևրո երկրորդ կետը կատարելու համար: Կանխավ Խորին շտորհակալություն:

Իսկ ձեր դուրը գալիս է ? համոզված եմ ձեր մեջ կգտնվեն մարդիկ որ կասեն "Օհ Եվրոպպա ինրպիսի հրաշալի տեղ" չխաբնվեք սրանք տուրիստների համար նկարներ են ւ ընդհանրապես մի հյուսիսային պողոտայի չափ տեղ է : իսկ իսկական եվրեպան հետեվյալն է
ահա և իրական պատկերը, սակայն այսոր մենք հավաքվել ենք այս գեղատեսիլ վյրը ոչ թէ տուրիստներին խափելուց, խոսալու համար այլ ես ընդհամենը ցանկանում էի մի երկու խոսք ասել հառգված սիրված և այդքան գովաբանված գերմանական, կամ ավելի ճիշտ գերմանեոց, սերվիսների մասին:`
ուղիղ մեկ ամիս առաջ ես դիմեցի ինտերնետային կազմակերպությանը, որպեսզի նրանք ինտերնետաին կապով ապահովեն տատու (ելնելով ՀՀ օնբուցմենի խնդրանքից տատու անունը չի հարապարակվում) և այսոր այդ հրաշալի օրն է երբ իմ տուն հասավ աշխարհի քսաներրորդ հրաշալիքը` ինտերները,
ինչպես ? կհարցնեն Եվրոպային ծանոթ մարդիկ, քանզի դա նրանց կթվա հրաշալիք, միթէ իվերջի վերջո եկավ խելքը գլխին տեխնիկական ծառայող որը կարողանում է բացի իր անվան առաջի երկու տառը ասելուց ինջ որ բան անել? պատասխանը բնականաբար բացասական կլինի , քանզի ինչպես Էներգիայի պահպանման օրենքը միշտ տեղի ունի նույն կերպ էլ տեխնիկների ոչկոմպետենտության օրենքը: ամեն ինչ հազար անգամ ավելի պրոզաիկ է քան դուք մտածեցիք, երբ այսոր հերթական անգամ ինդզ տեխնիկը ասեց որ այս տանը էն էլ երկրորդ հարկում ինտերնետ ունենալ հնարավոր չի, ես նրանից խնդրեցի երկու հատ պռովուդ, եվ հառախոսի ռազետկա, ասելով վոր գնա և ղեկավարությանը ասի որ ամեն ինչ աշխատում է: Երկար բարակ չեմ գրի այլ ցույց կտամ`




Ճիշտ էր ասում Լենին պապու հայրը նրան քնացնելուց`
Եթե ուզում ես մի բան արվի ճիշտ, իքտ պիտի անես:

Հինգը նոեմբերի, բոլոր ընդդիմադիր ուժերը հավաքվել էին հանրապետւթյան հրապարակում նրանց ձեռքերը բռնաց բահեր և մահակներ երբ Սեյրան Պըպողոսյանը կանգնեց այրող երթուղային մեքենայի վրա եվ բղավեց`
սակայն թէ ինչ նա բղավեց ցաոք սրտի ես չգիտեմ քանզի գտնվում եի այդ պահին հեռու հեռոր գերմանական ցեղերով բնակեցված մի երկերում: Վերջի դասին նստելու հավես չկար, մանավանդ երբ մետրոպոլիտենի կանգարներից մեկի առջև կանգնեցված էր իմ հեծանիվը, (որը ինձ շատ անգաքմներ հիշեցնում է ավանդական Հայ Տղու` առաջի, քշած բայց ճշտով պահած, սովետական ավտոմեքենաին, քանզի նա աշխատում է, բայց վրեն անելու գործ կա) և ես իմ նեպալացի բառադի ընկեր Իշանի հետ (որը իմիջայլոց վերջի դասի մասին տածում էր նաման զգացումներ) մեկնվեցինք դեպի մետրոպօլիտենի կանգառ: Քանզի օրը միայն պիտանի էր երեէ բան անելու համար դրանք են `

ա. դառնալ առաջի սև նախագահ:
բ. գնալ միտինգի հանրապետության հրապարակում:
ց. վերցնել նորգնված հեծանիվը և գնալ ճանբորդության:

ես ընտրեցի վերջինը (քանզի ոչ սև էի ոչ ել Երևանում): Այս անգամ հետազոտել եմ իմ տան երևում գտնվող դաշտը, և հետազոտության արդյունքները հարապարակում եմ այստեղ:

Բոլոր մարդիկ բաժանվում և երկու մասի` լավ և վատ, եվ շատ հաճախ վատ մարդիք լավնեն