Հինգը նոեմբերի, բոլոր ընդդիմադիր ուժերը հավաքվել էին հանրապետւթյան հրապարակում նրանց ձեռքերը բռնաց բահեր և մահակներ երբ Սեյրան Պըպողոսյանը կանգնեց այրող երթուղային մեքենայի վրա եվ բղավեց`
սակայն թէ ինչ նա բղավեց ցաոք սրտի ես չգիտեմ քանզի գտնվում եի այդ պահին հեռու հեռոր գերմանական ցեղերով բնակեցված մի երկերում: Վերջի դասին նստելու հավես չկար, մանավանդ երբ մետրոպոլիտենի կանգարներից մեկի առջև կանգնեցված էր իմ հեծանիվը, (որը ինձ շատ անգաքմներ հիշեցնում է ավանդական Հայ Տղու` առաջի, քշած բայց ճշտով պահած, սովետական ավտոմեքենաին, քանզի նա աշխատում է, բայց վրեն անելու գործ կա) և ես իմ նեպալացի բառադի ընկեր Իշանի հետ (որը իմիջայլոց վերջի դասի մասին տածում էր նաման զգացումներ) մեկնվեցինք դեպի մետրոպօլիտենի կանգառ: Քանզի օրը միայն պիտանի էր երեէ բան անելու համար դրանք են `

ա. դառնալ առաջի սև նախագահ:
բ. գնալ միտինգի հանրապետության հրապարակում:
ց. վերցնել նորգնված հեծանիվը և գնալ ճանբորդության:

ես ընտրեցի վերջինը (քանզի ոչ սև էի ոչ ել Երևանում): Այս անգամ հետազոտել եմ իմ տան երևում գտնվող դաշտը, և հետազոտության արդյունքները հարապարակում եմ այստեղ: